صبح اولین روز مهر، پیش از آنکه زنگ مدرسه به صدا درآید، یکی از آموزگاران کنار درِ کلاس ایستاده بود. بچه‌ها یکی‌یکی وارد می‌شدند؛ بعضی با لبخند، بعضی با تردید و بعضی با دست‌هایی که هنوز در دست پدر یا مادرشان بود. میان همهمه‌ی کلاس، پسربچه‌ای آرام پرسید: «آقا، امسال هم این کلاس، کلاسِ ماست؟»

روزهای سختی را می‌گذرانیم؛ روزهایی که مرز بین نقد و تخریب، باریک‌تر از همیشه شده است. انگار هر حرفی که می‌زنیم، ممکن است به جای روشن‌کردن راه، آتش به خرمن بزند! در چنین شرایط جنگیِ تمام‌عیاری، هر کداممان باید از ته دل با خودمان روراست باشیم.