در آغوش تاریخ، روزهایی هست که نه تنها بر گذر زمان حک می‌شوند، بلکه در عمق جان ملت‌ها ریشه می‌دوانند. دوازده روز از تاریخ ایران، دوازده روز پر التهاب، دوازده روز از جنگی ناخواسته اما سرنوشت‌ساز میان ایران و اسقاطیل ملعون، از همین جنس است. جنگی که با تعدی اسقاطیل ملعون آغاز شد و با غرش رعدآسای «وعده صادق ۳» پاسخ گرفت و طلوع پیروزی‌های ملی، فصلی نوین در دفتر استقامت ایران رقم زد.

خاطرم هست، اولین تشییع ‌جنازه‌ عجیب و غریبی که تجربه کردیم، تشییع حاج‌قاسم بود. سر چهار راه وصال به نماز وصل شدم؛ چه جمعیتی! حضرت آقا که نماز را می‌خواندند، مردم اشک می‌ریختند.

برخلاف همه پیش‌بینی‌ها و دویدن‌ها و درگیرکردن بچه‌ها و همکارها، باز هم شب قبل از گشایش نمایشگاه مجبور شدیم تا 10 شب در هنرستان بمانیم. راهروها و سالن‌ها باید مرتب می‌شدند، نصب بعضی از تابلوها مانده بود، یک چیزهایی باید جابه‌جا می‌شد و بعضی از کارها هم حذف.